મારો પહેલો પત્ર

વ્હાલો દીકરા સમીર

                                   આજે તને પત્ર લખવાની ઈચ્છા થઇ, મને નથી ખબર તને સમય મળશે કે નહિ વાંચવાનો , પણ મારા મન એ જે કહ્યું એ હું કરતી આવી છુ ને કરતી રહીશ . કદાચ તું મારા પર જ ગયો છો એટલે તો હું તને ફરિયાદ કરતી જ નથી . હું પણ તારા જેવી જ હતી .જીદ્દી, ગુસ્સા વાળી પોતાનું ધાર્યું કરવાવાળી . જ્યારે મારા લગ્ન થયા ત્યારથી જ મેં તારા પપ્પાને એમના માતા પિતા વિરુદ્ધ ચડાવાનું શરુ કરી દીધું હતું જેમ તારી પત્ની એ અમારા માટે કર્યું. તું પણ તારા પપ્પાની જેમ પત્ની ની વાતો માં આવી ગયો ને અમારો એક નો એક દીકરો થઈને પણ તું અમારાથી અલગ થઇ ગયો. જેમ તારા પપ્પાને મેં અલગ કર્યા હતા..મને એમ હતું કે મેં સ્વર્ગ મેળવી લીધું ,પણ સાચ્ચું કહું તારા પપ્પા એ પછી કદી મારા ન થઇ શક્યા. એમનું મન એમને ડંખતું હતું કેતેઓ પોતાના માતા પિતા માટે કઈ કરી ન શક્યા.. બસ તારી સાથે આવું ના થાય એટલે તને પત્ર લખું છુ કે હું તો મારા કર્મ ભોગવું છુ પણ તું તારા પપ્પા જેવું જીવન વ્યતીત ન કરતો.. હવે તારા પપ્પા તો ચાલ્યા ગયા ને હું અહિયાં વૃધ્ધાશ્રમ માં બહુ સુખી છુ . બસ તારા દીકરાને થોડે થોડે દિવસે અહિયાં લઇ આવતો રહેજે એટલે એ તારી સાથે, જેમ મેં અને તારી પત્ની એ કર્યું એવું ન કરે.. કારણ કર્મ કોઈને નથી છોડતો..
                                                                                               લી તારી મમ્મી